Dodaj ofertę do katalogu
NOWOŚĆ !MAPA - Znajdź obiekt na mapie
Myczkowce PDF Drukuj Email

Myczkowce
Wieś położona nad brzegami zbiornika Myczkowieckiego oraz nad brzegiem starego koryta Sanu. Leży w Górach Sanocko-Turczańskich, czyli w północnej części Bieszczadów
w tzw. granicach turystycznych.
Znajduje się na obszarze gminy Solina, w powiecie leskim.
Jest to ważna miejscowość turystyczna, ożywająca szczególnie w okresie letnim. Posiada połączenia autobusowe z Leskiem i Sanokiem. Znajduje się tu kilka obiektów wypoczynkowych w tym dwa po zachodniej stronie jeziora, posiadające połączenie z miejscowością tylko poprzez wodę, lub poprzez drogę gruntową ze Zwierzynia. Przy końcu wsi, w kierunku Zwierzynia znajduje się duży ośrodek "Caritas", któremu Myczkowce zawdzięczają jedne ze swych głównych atrakcji: słynny bieszczadzki skansen miniatur cerkwi i kościółków drewnianych z polskich, ukraińskich i słowackich Karpat oraz niewielki ogród zoologiczny.
W wiosce znajdują się sklepy, punkty gastronomiczne, przystanek autobusowy, keje z wypożyczalniami sprzętu pływającego, należące do poszczególnych ośrodków wypoczynkowych, camping i pola namiotowe.

Historia
Na terenie wsi znajdują się ślady osadnictwa grodowego o czym świadczy m.in. nazwa góry nad wsią - Grodzisko.1
Myczkowce są jedną z najstarszych, bieszczadzkich wiosek, i powstały zapewne jeszcze w okresie Rusi Halickiej, u stóp tutejszego grodziska. Nazwę wywodzi się od imienia Myczko.2
Wieś istniejąca w starostwie sanockim wzmiankowana była już w 1376 roku, kiedy to dokonano rozgraniczenia pomiędzy wsiami Terpiczów i Myczkowce. Wówczas pojawiają się w źródłach jako "Miczkowce" vel "Myczkowycze". Rozgraniczenie dokonane prze starostwo sanockie z udziałem ludzi starych (viri antiqui - ludzie osiadli w tej miejscowości już wcześniej) pomiędzy wioskami i obszarami do nich należącymi. Właścicielem Myczkowiec był wówczas niejaki Oleśko. Myczkowce przeszły później w posiadanie Kmitów i należały do nich już w 1436 r. W 1425 roku nastąpiło zatwierdzenie tegoż dokumentu przez króla.3
Myczkowce wzmiankowane są następnie w 1477 roku. Po raz kolejny pojawiają się w dokumentach w1488 r. kiedy to Maciej, podkomorzy sanocki i ks. Piotr Balowie, bracia rodzeni z Nowotańca, Hoczwi i in. skarżą Stanisława Kmitę z Sobnia, że nie chce sypać granic tam gdzie ich brak i odnawiać dawnych między ich wsiami Myczkowce, Solina, Rajskie, Bóbrka, Tworylne z drugiej strony.4
W kontekście sporów granicznych, podziałów dóbr rodowych etc. wieś pojawia się w dokumentach wielokrotnie, m.in. w 1376, 1441, 1445, 1446, 1449, 1453, 1456-7, 1479 (w tym roku wzmiankowany jest dwór, folwark oraz młyn w Myczkowcach, dowiadujemy się wówczas także o istnieniu starego traktu łączącego Lesko z Myczkowcami) 1483, 1484, 1488, 1489, 1496, 1490, 1491, 1496-7, 1497, 1499,1500, 1515, 1518, 1526 (wówczas oprócz młyna wzmiankowana jest również karczma) 1531, 1536, 15805
W 1436 roku Jan Goligyan jako zastępca żony swej Małgorzaty występuje przeciw Mikołajowi Kmicie, kasztelanowi przemyskiemu, który zajął gwałtem dobra ojczyste Małgorzaty, przypadłe jej prawem bliższości po jej bracie, zmarłym Janie Kmicie i dzieciach tegoż z Bachórza: zamek Sobień, ze wsiami i wolami doń należącymi Olszanicą, Myczkowcami, Rajskiem i innymi.6
W 1515 roku Myczkowce należą do dóbr leskich Kmity Sobieńskiego (w owym czasie Kmita pisał się " z Sobnia" vel "Sobieński"). W 1518 roku właścicielami są Piotr i Stanisław Kmita
Pod datą 1531 oraz 1536 dowiadujemy się, że wieś rządzi się prawem wołoskim.7
Końcem XVI stulecia jeden ze spadkobierców Piotra Kmity, Jan Stadnicki przyłączył do wsi Myczkowce część lasu Kostrzyń.8
Na przełomie XIX i XX wieku właścicielem tutejszych dóbr był Wiktor Złocki.9
W1923 roku rozpoczęto budowę zapory wodnej. Wykonano wówczas sztolnię pod górą Grodzisko, odprowadzającą wodę do przyszłej elektrowni w Zwierzyniu. Budowa zapory została przerwana i powrócono do niej dopiero w latach 1956-1962. Wówczas nowopowstała tama przegrodziła koryto rzeki. Szczegółowy opis techniczny i historyczny znajduje się w rozdziale poświęconym Zalewowi Solińskiemu i Myczkowieckiemu.
Podczas przekopywania, w latach dwudziestych, sztolni z Myczkowiec do Zwierzynia doszło do pomyłki w obliczeniach i idące z dwóch kierunków tunele nie zeszły się w przewidzianym wcześniej miejscu. Załamany inspektor nadzoru budowy popełnił samobójstwo, strzelając sobie w głowę.10
W okresie 1939-1941 Myczkowce stały się miejscowością graniczną, pomiędzy Generalnym Gubernatorstwem a Ukraińską Socjalistyczną Republiką Radziecką. W tym czasie powstawały po obu stronach granicy umocnienia. Po stronie niemieckiej istniały na tym terenie tylko obiekty ziemno-drewniane. Natomiast po stronie radzieckiej powstała linia żelbetowych schronów umocnień polowych uzupełnionych umocnieniami ziemno-drewnianymi. Stworzony przez Rosjan system umocnień, w którego skład wchodziły miejscowe bunkry, przeszedł do historii pod nazwą "Linia Mołotowa". Jeden z lepiej zachowanych obiektów znajduje się w Myczkowcach, nieopodal Caritasu, w lesie po drugiej stronie łąki.
Po klęsce 1941 roku Rosjanie powrócili tu dopiero we wrześniu 1944 roku, wypierając Niemców w kierunku przełęczy karpackich.
W 1944 roku zorganizowany został przez Ludwika Podkalickiego polski posterunek Milicji Obywatelskiej.11
3 października 1945 roku oddziały UPA zaatakowały Myczkowce i Solinę. W wyniku tego ataku zginęło w Myczkowcach 11 osób cywilnych i spalona została część chałup. Wśród zamordowanych były rodziny 2 miejscowych milicjantów, co nasuwa przypuszczenie
o odwetowym charakterze akcji.12
W Myczkowcach dowódca jednej z bieszczadzkich sotni UPA "Chrin" (S.Stebelski) spędził cały okres świąt wielkanocnych 1946 roku. W Wielką Niedzielę sotnia wzięła udział w uroczystym nabożeństwie, a w Lany Poniedziałek w wiejskich zabawach. Ukraińska ludność z Myczkowiec ofiarowała mu w prezencie z okazji świąt olbrzymi okaz miejscowego chrzanu, co było nawiązaniem do jego pseudonimu (Chrin - ukr. Chrzan). W tym czasie bawiła również w Myczkowcach"Chrystia" - prowydnyk nadrejonu "Werchowyna" (obejmującego większość Beskidu Niskiego).13
W 1947 roku, w wyniku ataku UPA, spłonęły zabudowania dworskie i gorzelnia. Ocalały do dziś jedynie mury spichlerza.

Zabytki i inne ciekawe miejsca.
1.Dawna cerkiew filialna pw. św. Jerzego , obecnie filialny kościół rzymskokatolicki pw. Matki Boskiej Częstochowskiej. Świątynię wzniesiono w latach 1910-1214, w miejscu starszej, drewnianej z 1815 r. Konsekracji dokonano w 1913 r.15. Jest to obiekt murowany, otynkowany, zwieńczony obszerna kopułą posadowioną na transepcie. Reprezentuje tzw. ukraiński styl narodowy. Jako kościół służy wiernym rzymskokatolickim od 1979 roku. Oryginalne wyposażenie wnętrza nie zachowało się. We wsi istniała do II wojny światowej również murowana kaplica, zbudowana przez miejscową społeczność w 1858 roku, w rocznicę zniesienia pańszczyzny. Pierwsza wzmianka o cerkwi w Myczkowcach pochodzi już z 1530 roku.
2.Ruiny spichlerza dworskiego położonego w pobliżu dworu Bocheńskich. Zbudowany został w pierwszej połowie XIX wieku. Spalony w 1947 r. przez UPA. Próbę restauracji podjęto w 1971 roku. Jest to obiekt murowany z kamienia, pierwotnie otynkowany. Posadowiony na rzucie prostokąta. Piętrowy, posadowiony na wysokich piwnicach sklepionych kolebkowo.16
W miejscu dzisiejszego domu wczasowego "Elektryk" istniał dwór, park i sad owocowy. Z dawnego ogrodu ocalały jedynie jesiony wyniosłe, paklony i klony jawory oraz graby pospolite. Częściowo na miejscu dawnego założenia dworsko-ogrodowego zlokalizowana jest zapora.17
3.Schron bojowy do ognia czołowego na działo polowe 45 mm, wchodzący w skład umocnień polowych, południowego odcinka tzw. Linii Mołotowa.
4.Skansen miniatur cerkwi i kościołów drewnianych - na terenie ośrodka Caritas
5.Mini ZOO - na terenie ośrodka Caritas
6.Rezerwat "Ściana skalna" - o długości 600 metrów i 60 m wysokości, niezwykle atrakcyjny pomnik przyrody nieożywionej, porośnięty roślinnością naskalną. Góruje nad doliną Sanu, pomiędzy centrum wioski a ośrodkiem Caritasu, nieopodal wspinającej się tu na niewielkie wzniesienie brukowanej drogi wiodącej do Zwierzynia.
7.Rezerwat krajobrazowy "Koziniec" - rezerwat utworzony w 2003 roku, obejmuje masyw szczytu Koziniec, z niezwykłą panoramą szczytową na Bóbrkę, zaporę solińską, Jezioro Myczkowieckie itd.
8.Rezerwat krajobrazowy "Przełom Sanu pod Grodziskiem" - obejmuje kulminację górującej nad wsią góry Grodzisko oraz przełom Sanu w Zwierzyniu.
9.Rezerwat krajobrazowy "Nad Jeziorem Myczkowieckim" - obejmuje położone od strony jeziora stoki góry Berdo.
10.Ostaniec skalny "Serce Macochy", nazywany też Oreleckim Kamieniem, stojący na wzgórzu pomiędzy Myczkowcami a Orelcem.

Szlaki piesze
Miejscowość znajduje się na trasie szlaku spacerowego Ekomuzeum "W krainie bobra".
1.Przez Grodzisko przebiega szlak pieszy, znakowany kolorem zielonym, wiodący z Leska
w głąb Bieszczadów.
2.Ścieżka spacerowa "Niebieska Łezka" - znakowana kolorem niebieskim. Trasa Solina Myczkowce - Solina
3.Szlak spacerowy - znakowana kolorem żółtym, Myczkowce - Michałowiec - Orelec
4.Szlak spacerowy - znakowana kolorem zielonym, Myczkowce - Kamień Orelecki - Orelec.

Szlaki rowerowe
1.Szlak nadsańskich umocnień, znakowany kolorem czarnym, z podaniem GPS bunkrów oraz czarnymi, pieszymi dojściówkami do niektórych obiektów.
2.Zielony Rower - trasa znakowana kolorem zielonym.
3.Czerwony, terenowy szlak rowerowy przez górę Berdo i Grodzisko.

 

NoclegiSolina.pl © 2005 - 2012             Wykonanie i administracja: Obsluga-Medialna.pl

Polityka cookies serwisu.